Op dag vijftien beginnen we de dag op ons gemak. Rustig wat eten met het brood dat we nog hebben en daarna gaan Alex en Louise even het dorp in om Nettie gedag te zeggen voor zij en haar man weer terug gaan naar Bogota.
Louise gaat lekker zwemmen tot dat Marcela arriveert met haar laptop en uitlegt dat ze Louise gaat leren dansen. Colombian Style :-)
Dus, Louise kleed zich aan en ze gaan aan t werk. Ook Mercy doet gezellig mee.
Na twee uurtjes intensief dansen op t terras begint t te regenen en Mercy&Marcela krijgen het koud. En zo zaten we midden in de tropen met dekentjes van thuis om ons heen :-)
Voor de lunch worden we opgehaald om bij Nora te komen eten. Nora, een zus van David, heeft voor ons allemaal een grote coupe vol met ijs, fruit, siroop én... kaas geregeld... Ja... Kaas dus.
Dat vinden ze daar erg lekker op hun ijsje... Wij vonden het niet zo...
Wij ondernemen allemaal dapper een poging om t op te eten, maar blijkbaar zien ze bij Louise toch al snel dat ze het niet lekker vind, want ze krijgt een ander ijsje voorgeschoteld!
We blijven de rest van de dag bij Nora thuis plakken. Het is erg gezellig. Er komen fotoboeken op tafel uit de tijd dat Tina nog in Colombia woonde. Ook kinderfoto's van David, Alex en Astrid worden erbij gehaald. Voor we t weten is het al in de avond en worden er frietjes, rijst en broodjes hot dog op tafel gezet.
We laten het ons smaken! Niet lang daarna worden we terug gebracht naar ons tijdelijk onderkomen. Louise en ik zijn op. Wij kruipen in bed met de iPad en een aflevering van Pretty Little Liars. Mijn vader gaat nog even op t terras zitten bij Alex, David en Marisol. Oscar en David (3) komen ook nog langs.
Ze gaan nog een spelletje kaarten. Louise en ik hebben ze niet meer weg horen gaan. Tegen die tijd waren wij al lang in dromenland!
Op dag 14 beginnen we de dag vroeg. We staan op tijd op en worden al vroeg opgehaald. Mijn vader voelt zich weer wat beter en gaat mee. Ik daarentegen voel me helemaal niet zo lekker...
We gaan ontbijten bij Nora en ze hebben daar goed opgelet; geen warme vis maaltijd als ontbijt, maar croissants, vers fruit en eieren. Kopje koffie en thee. Heerlijk!
Na het heerlijke ontbijt voel ik me een beetje misselijk, maar we hebben een lange en volle dag voor de boeg, dus we gaan! In het centrum van Guamal geeft de lokale dansschool een voorstelling, en het acht jarige nichtje en zes jarige neefje van Louise, Mercy&Sebastian doen daar aan mee. We gaan dus even kijken.
Aan het einde van de voorstelling voel ik me niet beter en onderweg naar de volgende locatie halen ze iets tegen buikkrampen en misselijkheid bij een apotheek/drogist. Geen idee wat er op de fles staat, maar het zal wel. Kom maar op met die pillen!
Daarna rijden we door naar Villavicencio. We zijn met twee auto's. In de ene rijd David met zijn vrouw en Guillermo en Lucia. In de andere auto rijd Oscar en zijn broertje David (David 3, aldus Louise) met Alex, Louise, mijn vader en ik.
In de grote stad aangekomen halen we Laura op, het negentienjarige nichtje van Oscar&David, die goed Engels spreekt en zo t één en ander kan vertalen, zodat mijn vader ook wat rust krijgt op dat gebied.
In Villavicencio bezoeken we de dierentuin; Bioparque Los Ocarros
Laura en mijn vader vertalen zoveel mogelijk van de aangeboden informatie en we bekijken veel dieren.
Uh... deze hadden we van de week ook in de soep...
Beetje anders dan hier; David (1) weet ons van elk dier te vertellen hoe het smaakt... :-S
Als we alles gezien hebben, stappen we weer in de auto en nu staat er een hele lange rit op het programma.
Eerst zetten we Oscar af bij zijn werk en David (3) rijd ons verder. We gaan op weg naar het middelpunt van Colombia; Porto Lopez.
De rit duurt een uurtje of twee, drie vanaf Villavicencio.
Op het middelpunt van Colombia!
Natuurlijk hebben we bij aankomst aldaar inmiddels honger gekregen en gelukkig is er bij het middelpunt een eet tentje. Hoewel ik al het eten af sla. Ik ben al lang blij dat ik inmiddels niet meer misselijk ben!
Na de maaltijd gaan we nog even bij de kraampjes kijken voor een paar leuke souvenirs, voor de mensen thuis in Nederland. Het is inmiddels alweer donker geworden als we weer vertrekken in de richting van Villavicencio, waar we Oscar weer ophalen, Laura weer naar huis brengen, alvorens door te rijden naar Guamal.
Alex met zijn vader en schoonvader
Op het middelpunt van Colombia!
Als we thuis komen zijn we echt super moe en willen we heel snel ons bed opzoeken.
We doen het licht aan op de slaapkamer die Louise en ik delen, en terwijl we ons omkleden zie ik in mijn ooghoek iets onder Louise's bed vandaan kruipen, en het kost me een ogenblik om te realiseren wat ik zie voor ik begin te gillen. In reactie op mijn gil springt Louise (gelukkig) direct op haar bed en komen Alex en mijn vader aangesneld. Onder Louise's bed was een zwarte schorpioen vandaan gekropen. Alex twijfelt geen seconde en mept hem dood met de zool van zijn schoen. Brrrr. Toen was ik weer wakker!
Alex herinnert ons aan het feit dat we ook altijd onze laarzen en schoenen moeten leeg kloppen alvorens we ze aantrekken. Jakkes.
Eigenlijk wilden Louise en ik niet meer in die kamer slapen. Maar om alles nou te verhuizen naar de boven verdieping? Bovendien, wie zegt dat daar geen beestjes zitten? Dus we controleren alles nog maar een keer, in, om en onder het bed, pakken daarna de iPad om nog een aflevering van Pretty Little Liars te kijken (ter afleiding) en gaan slapen...
Op dag 13 komt Guillermo smorgens vroeg met. een lege emmer. Hij verdwijnt naar de boerderij op het naast gelegen land van waar wij verblijven en komt na enige tijd terug met een nu gevulde emmer. In de emmer zit verse koeienmelk. Hij heeft letterlijk net een koe gemolken.
Hij regelt een gaspit en een grote pan. Daar giet hij de melk in. Hij gaat duidelijk iets voor ons maken.
Er gaat een heleboel suiker in en ook een lente ui.
Hij legt uit wat hij maakt. Arequipe.
Het is een Colombiaans dessert. Mierzoet en caramel achtig.
Terwijl ze hier druk bezig zijn met het toetje, ga ik bij David en Marisol thuis de was doen. Zij hebben voor het eerst een wasmachine, echt net twee dagen, en ik mag er meteen gebruik van maken.
De was doen werkt hier wel even anders. De wasmachine staat achter het huis, niet in het huis, en is aangesloten op wat hier doorgaat voor een waterleiding. Er staat hier op elk dak een hele grote zwarte ... ton? Zoiets, van kunststof. Daarmee vangen ze het regenwater op wat weer gebruikt wordt om mee te douchen, door te trekken en te koken. En dus ook voor de wasmachine. De wasmachine's die je hier koopt zijn ook allemaal geschikt voor dit systeem.
Het is een bovenlader. Je doet de was er in, gooit er wat poeder en wasverzachter bij en doet de klep dicht. Nu gaat hij 20 minuten wassen. Daarna doe je nogmaals poeder en wasverzachter erbij, je roert door de was, doet de klep weer dicht, laat hem 20 minuten draaien, dit gaat automatisch over in 20 minuten centrifugeren. Daarna hang je de was op. Dit is een standaard wasprogramma.
Het huisje van David&Marisol
De wasmachine
Terwijl ik bezig ben met de was komen mijn vader, Alex en Louise ook deze kant op. Louise blijkt moe te zijn want ze valt algauw inslaap in de hangmat, met de kitten van David&Marisol.
Als ze later in de middag wakker wordt staat Guillermo voor de deur. Hij wil ons mee nemen naar zijn huis op zijn stuk land. We worden er heen gereden door iemand die we nog niet kennen.
We stoppen een flink stuk buiten het dorp, bij een afgesloten stuk land. Hier wonen mensen die wij niet kennen en is dus ook niet Guillermo's grond of huis.
Het blijkt het huis te zijn waar Astrid en Alex woonden toen zij nog in Colombia waren. De eerste zes jaar van zijn leven woonden Alex hier. met David, Guillermo, Tina en later ook Astrid.
Van de huidige eigenaar mogen we er even rondkijken. En ja, er komen herinneringen terug bij Alex terwijl we een rondje lopen om het huis.
Een stukje verderop langs de weg wonen nog steeds dezelfde mensen als 30 jaar geleden. Zij herinneren zich Alex en Astrid nog. Ze vragen hoe het met Astrid gaat en waarom ze niet mee is gekomen.
We wandelen nog wat verder en komen bij een rivier. Hier stoppen we. Guillermo geeft aan de we de rivier over moeten steken, maar er is geen brug. Het is de bedoeling dat we naar de overkant waden.
De stenen in de rivier zijn erg glad en moeilijk te ontwijken. Mijn vader gaat in het midden van de rivier onderuit, kopje onder. Ik vind het dood eng, opper nog om aan deze kant te blijven wachten. Maar uiteindelijk geraak ik ook aan de overkant.
Dan zijn we op het land van Guillermo en zien we in de verte wat hij zijn zelf gebouwde paleisje noemt. Het paleis van koningin Elisabeth van Engeland is er niks bij zegt hij.
Hij heeft dit in zeven maanden gebouwd zegt hij en het is nog niet af. Er zijn nog geen sanitaire voorzieningen, maar voor hem is het nu al perfect. Geen elektriciteit, geen buren. Een keukentje, een slaapruimte. dat is alles wat hij nodig heeft.Ik denk dat juist deze sobere manier van wonen hem gelukkig maakt.
Zijn vrouw is hier niet heel vaak. Zij geeft er de voorkeur aan om in het dorp te wonen, bij hun dochters en kleinkinderen in huis.
We lopen na het bezichtigen van zijn huis nog een rondje over zijn grond.
Hierna gaan we terug naar de rivier. We lopen door het hoge gras, in plaats van het pad, in de richting van de rivier. Achteraf niet zo slim. Slangen, spinnen, er loopt van alles in het hoge gras, maar gelukkig zijn we heelhuids bij de oever gekomen.
Terwijl we ons klaarmaken om naar overkant te waden zien we David staan. Hij staat op ons te wachten. Mijn vader trekt zijn net opgedroogde kleding uit tot op zijn onderbroek. Hij wil niet weer het risico lopen dat ze helemaal nat worden.
Halverwege gaat Alex bijna onderuit, met de rugzak om, die de iPad, iPhone, filmcamera en foto toestel bevat.
Maar gelukkig, we komen deze keer allemaal droog aan de overkant.
Als we weer aan de goede kant van de rivier staan dan blijkt er heel dichtbij een horeca gelegenheid te zijn, waar je Tejo kunt spelen. Een typisch Colombiaans spel. Dit spel is buiten Colombia vrijwel onbekend, maar werd
binnen Colombia in 2000 verheven tot nationale sport. Tejo wordt gespeeld in
teams. De spelers gooien metalen schijven op een vierkant veld dat is bedekt
met een laag natte modder van vijftien tot twintig centimeter diep. Bovenop de
modder liggen roze detonators met een laagje kruit erop die exploderen als ze
geraakt worden door een schijf, deze roze driehoekjes worden Mecha genoemd.
Als het spel klaar is, dan is het inmiddels enorm donker,
dan brengt Nora, een zus van David, ons naar het huis van David. Daar eten we wat
voor we naar ons huis gebracht worden. Thuis zijn we allemaal heel moe van weer
een lang en inspannende dag, vol nieuw indrukken. Mijn vader rookt nog nog wat
shag. Louise en ik kijken in bed nog wat op de iPad. Algauw liggen we allemaal
te slapen.
