Dag 13. Het huis van Guillermo

Op dag 13 komt Guillermo smorgens vroeg met. een lege emmer. Hij verdwijnt naar de boerderij op het naast gelegen land van waar wij verblijven en komt na enige tijd terug met een nu gevulde emmer. In de emmer zit verse koeienmelk. Hij heeft letterlijk net een koe gemolken.
Hij regelt een gaspit en een grote pan. Daar giet hij de melk in. Hij gaat duidelijk iets voor ons maken.

Er gaat een heleboel suiker in en ook een lente ui.
Hij legt uit wat hij maakt. Arequipe.
Het is een Colombiaans dessert. Mierzoet en caramel achtig.

Terwijl ze hier druk bezig zijn met het toetje, ga ik bij David en Marisol thuis de was doen. Zij hebben voor het eerst een wasmachine, echt net twee dagen, en ik mag er meteen gebruik van maken. 

De was doen werkt hier wel even anders. De wasmachine staat achter het huis, niet in het huis, en is aangesloten op wat hier doorgaat voor een waterleiding. Er staat hier op elk dak een hele grote zwarte ... ton? Zoiets, van kunststof. Daarmee vangen ze het regenwater op wat weer gebruikt wordt om mee te douchen, door te trekken en te koken. En dus ook voor de wasmachine. De wasmachine's die je hier koopt zijn ook allemaal geschikt voor dit systeem.

Het is een bovenlader. Je doet de was er in, gooit er wat poeder en wasverzachter bij en doet de klep dicht. Nu gaat hij 20 minuten wassen. Daarna doe je nogmaals poeder en wasverzachter erbij, je roert door de was, doet de klep weer dicht, laat hem 20 minuten draaien, dit gaat automatisch over in 20 minuten centrifugeren. Daarna hang je de was op. Dit is een standaard wasprogramma. 

Het huisje van David&Marisol

De wasmachine

Terwijl ik bezig ben met de was komen mijn vader, Alex en Louise ook deze kant op. Louise blijkt moe te zijn want ze valt algauw inslaap in de hangmat, met de kitten van David&Marisol.

Als ze later in de middag wakker wordt staat Guillermo voor de deur. Hij wil ons mee nemen naar zijn huis op zijn stuk land. We worden er heen gereden door iemand die we nog niet kennen.

We stoppen een flink stuk buiten het dorp, bij een afgesloten stuk land. Hier wonen mensen die wij niet kennen en is dus ook niet Guillermo's grond of huis.

Het blijkt het huis te zijn waar Astrid en Alex woonden toen zij nog in Colombia waren. De eerste zes jaar van zijn leven woonden Alex hier. met David, Guillermo, Tina en later ook Astrid.

Van de huidige eigenaar mogen we er even rondkijken. En ja, er komen herinneringen terug bij Alex terwijl we een rondje lopen om het huis.

Een stukje verderop langs de weg wonen nog steeds dezelfde mensen als 30 jaar geleden. Zij herinneren zich Alex en Astrid nog. Ze vragen hoe het met Astrid gaat en waarom ze niet mee is gekomen.

We wandelen nog wat verder en komen bij een rivier. Hier stoppen we. Guillermo geeft aan de we de rivier over moeten steken, maar er is  geen brug. Het is de bedoeling dat we naar de overkant waden.

De stenen in de rivier zijn erg glad en moeilijk te ontwijken. Mijn vader gaat in het midden van de rivier onderuit, kopje onder. Ik vind het dood eng, opper nog om aan deze kant te blijven wachten. Maar uiteindelijk geraak ik ook aan de overkant.

Dan zijn we op het land van Guillermo en zien we in de verte wat hij zijn zelf gebouwde paleisje noemt. Het paleis van koningin Elisabeth van Engeland is er niks bij zegt hij. 

Hij heeft dit in zeven maanden gebouwd zegt hij en het is nog niet af. Er zijn nog geen sanitaire voorzieningen, maar voor hem is het nu al perfect. Geen elektriciteit, geen buren. Een keukentje, een slaapruimte. dat is alles wat hij nodig heeft.Ik denk dat juist deze sobere manier van wonen hem gelukkig maakt.

Zijn vrouw is hier niet heel vaak. Zij geeft er de voorkeur aan om in het dorp te wonen, bij hun dochters en kleinkinderen in huis.

We lopen na het bezichtigen van zijn huis nog een rondje over zijn grond. 

Hierna gaan we terug naar de rivier. We lopen door het hoge gras, in plaats van het pad, in de richting van de rivier. Achteraf niet zo slim. Slangen, spinnen, er loopt van alles in het hoge gras, maar gelukkig zijn we heelhuids bij de oever gekomen.
Terwijl we ons klaarmaken om naar overkant te waden zien we David staan. Hij staat op ons te wachten. Mijn vader trekt zijn net opgedroogde kleding uit tot op zijn onderbroek. Hij wil niet weer het risico lopen dat ze helemaal nat worden.
Halverwege gaat Alex bijna onderuit, met de rugzak om, die de iPad, iPhone, filmcamera en foto toestel bevat.

 Maar gelukkig, we komen deze keer allemaal droog aan de overkant.

 Als we weer aan de goede kant van de rivier staan dan blijkt er heel dichtbij een horeca gelegenheid te zijn, waar je Tejo kunt spelen. Een typisch Colombiaans spel. Dit spel is buiten Colombia vrijwel onbekend, maar werd binnen Colombia in 2000 verheven tot nationale sport. Tejo wordt gespeeld in teams. De spelers gooien metalen schijven op een vierkant veld dat is bedekt met een laag natte modder van vijftien tot twintig centimeter diep. Bovenop de modder liggen roze detonators met een laagje kruit erop die exploderen als ze geraakt worden door een schijf, deze roze driehoekjes worden Mecha genoemd.

Als het spel klaar is, dan is het inmiddels enorm donker, dan brengt Nora, een zus van David, ons naar het huis van David. Daar eten we wat voor we naar ons huis gebracht worden. Thuis zijn we allemaal heel moe van weer een lang en inspannende dag, vol nieuw indrukken. Mijn vader rookt nog nog wat shag. Louise en ik kijken in bed nog wat op de iPad. Algauw liggen we allemaal te slapen.