Smorgens om half acht vertrokken we van huis. Eerst reden we langs Isabelle. Zij reed mee naar Schiphol en reed daarna onze auto weer terug naar Heerhugowaard. Onze auto bleef bij haar voor de deur staan, zodat er enig zicht op zou zijn tijdens onze afwezigheid.
Na een soepel ritje naar Schiphol namen we afscheid van Isabelle waarna we onze bagage gingen inchecken.
Alles was keurig binnen het maximale gewicht en dus konden we daarna zelf inchecken. Tas op de band. Riem af. Zonnebril af. iPhone in de bak. Schoenen uit.
We kwamen goed door de metaaldetector behalve Louise. Dus zij werd geheel gefouilleerd. Als enigste.
Mijn vaders handbagage kwam niet geheel moeiteloos door de band. Er zaten een schaartje en kurkentrekker in. Tevens een tube zalf. Kurkentrekker en schaartje mochten mee het vliegtuig in. De tube zalf verdween in de prullenbak.
Inmiddels was het half negen, alles verliep heel vlotjes. Er was tijd om nog iets te eten en te drinken.
Dat deden we in één van de grotere restaurants.
Na een croissantje en kopje koffie, thee en Jus d'Orange vertrokken we richting the gate.
Louise zat tijdens deze vlucht naast het raam. Voor deze reis was ze nog nooit eerder met het vliegtuig geweest, dus ze vond het heel erg spannend!
De vlucht naar Frankfurt duurde heel kort.
Toen we het vliegtuig betraden op Schiphol deden we dat via een slurf. Op het vliegveld in Frankfurt was er geen gate vrij. Dus we verlieten het vliegtuig met een trap en werden met een bus naar het vliegveld gebracht.
Daarna vertrokken we naar de gate voor onze vlucht naar Bogota.
In dit vliegtuig zaten we niet naast een raam, maar op vier stoelen in het midden, naast elkaar.
Louise en ik begonnen met het kijken van afleveringen van de serie Pretty Little Liars op de iPad die we meenamen naar Colombia. Na twee afleveringen gingen we eens kijken wat het vliegtuig zelf te bieden had aan films en muziek. Louise en Alex keken algauw naar de film Dark Shadows met Johnny Depp.
Ik vond de instrumentale soundtrack van Breaking Dawn 1. Ha! :-D Mijn vader was tevreden met zijn eigen mp3 speler die hij goed gevuld had meegenomen.
Op het scherm kon je ook de voortgang van de vlucht volgen. Niet echt een aanrader. Zucht.
Het vliegtuigje op t scherm kwam maar zeer zeer zeer langzaam voorruit.
Uiteindelijk deed Louise een poging tot slapen.
Na een vlucht van tien uur ongeveer landde het vliegtuig uiteindelijk op het vliegveld van Bogota.
Nu waren we van alle kanten gewaarschuwd om op dit vliegveld heel goed op onze bagage te letten zodra we die van de bagage band hadden afgehaald.
Dus dat deden we dan ook angstvallig. We kwamen zonder moeite door de douane en vroegen ons af wie we zouden treffen in de aankomsthal.
Nou niemand dus...
Niemand, omdat mensen op dit vliegveld buiten moeten wachten als ze iemand komen afhalen.
Daar stond een hele menigte te wachten. We vonden de gezichten van David en Guillermo vrijwel direct in die mensenzee. Hun gezichten straalden boven alle gezichten uit. Ze zagen ons ook meteen.
Guillermo keek zo blij dat ik er een brok van in mijn keel kreeg.
Van David kreeg ik gelijk een telefoon in mijn handen gedrukt. Geen idee wie ik aan de lijn had. En of ik het zou kunnen verstaan. Het bleek Nettie te zijn. Een Nederlandse dame die al bijna vijftig jaar in Colombia woont. Een vriendin van Tiny, of Tina zoals ze haar hier noemen, de moeder van David, Alex en Astrid.
Ze wilde ons meteen welkom heten in Colombia.
Ada en Patricia, en hun vader, tevens de op één dag na vijftien jarige zoon van Patricia, David Arias (ofwel David 2 volgens Louise) kwamen ons ook ophalen. Zij zorgden voor het vervoer van het vliegveld naar ons hotel.
Het was inmiddels half acht s'avonds in Colombia, Half drie snachts in Nederland.
Nadat er met de camera van David een paar foto's waren gemaakt van ons, werden wij en onze bagage over twee auto's verdeeld en begon de rit naar ons hotel.
 |
| Aan het wachten op onze komst! |
 |
| Daar zijn we dan! |
 |
| Blij! |
 |
| Bellen met Nettie |
 |
| Nog steeds aan t bellen met Nettie ;-) |
 |
| Louise krijgt een cadeautje. |
De rit in het donker duurde lang. Wat me opviel was de hoeveelheid verkeer op de weg, en het slechte wegdek. Onderweg werd gevraagd hoe de reis was, in het engels door David 2. Hij spreekt goed engels en vertaalde het weer voor Guillermo die naast mij zat. Patricia reed de auto.
Toen we bij het hotel aankwamen en ik wilde uitstappen werd ik tegen gehouden. Alleen David zou uitstappen om te melden dat het hek van de ondergrondse garage open moest.
Pas na dat we in de garage waren en het hek weer afgesloten was mochten we uitstappen en onze bagage uitladen.
Na de incheck mochten we naar onze kamer. Een hotel kamer betaal je in Colombia bij aankomst direct voor het aantal geboekte dagen.
De kamer was heel netjes. een aparte slaapkamer voor mijn vader, een nette badkamer, een soort van balkonnetje. De kamer bleek versierd met ballonnen en chocolade reepjes. De familie was die middag al in het hotel geweest omdat te organiseren :-).
De familie bleef niet lang, ze konden zien hoe moe wij waren.
We spraken af voor morgen en namen afscheid.
Niet lang daarna zochten wij ons bed op. En Alex de bank... De kamer was voor vier personen, met twee keer een twee persoons bed. Louise en ik mochten het bed delen. Mijn vader kreeg het andere bed in een eigen kamertje voor zich zelf.
Bank of bed, we waren hoe dan ook snel in slaap... Tot de herrie buiten begon, maar daarover later meer!
