Dag 6: Op naar Guamal.

Op Donderdagochtend, rond 10.00 vertrekken we naar Guamal.
David heeft een taxi voor negen personen geregeld en hoewel ik in eerste instantie denk dat het onmogelijk is, passen alle koffers er in! De auto is die morgen vanuit Villavicencio in Bogotal aangekomen, met een meisje dat David aan ons voorstelt als zijn dochter.
De chauffeur van de taxi heeft er dus al een flinke rit opzitten.
Ada is naar het hotel gekomen om ons gedag te zeggen. Louise en ik kruipen achter in de auto, naast een stapel bagage die niet in de achterbak pasten.
Als we allemaal in de auto zitten, De chauffeur, mijn vader, Guillermo, David en zijn dochter, Alex, Louise en ik, zijn we al snel op weg.
Het duurt zeker een uur om Bogota uit te komen en daarna rijden we meer en meer de bergen in. We rijden over tolwegen, dus deze wegen zijn een stuk beter dan we tot nu toe gewend zijn in Bogota.
Het uitzicht is adembenemend!

Tegen het middag uur stoppen we bij een weg restaurant. Als we uitstappen voelen we meteen hoeveel warmer het hier is dan in de hoofdstad. Louise en ik zoeken de toiletten op en kiezen van de aanwezige toiletten degene die het meest schoon er uit ziet. In het hotel heb ik, gelukkig, een wc rol in mijn schoudertas gestopt! In Colombia hebben openbare toiletten vaak geen toiletpapier. Meestal kan je toilet papier kopen (zoals je bij ons 20 cent betaald voor een toilet, doe je dat hier ook en dan krijg je een stukje toilet papier mee naar de wc.) Maar soms is die mogelijkheid er dus niet.
Met een stukje wc papier maak ik de bril schoon voor Louise en mijzelf. Niet dat het er echt schoner van wordt... maar ja...
Daarna is het tijd voor de lunch. Hier zijn de keuzes beduidend lokaler dan de wereldse variëteit die we hadden in Bogota.
Louise en ik kiezen voorzichtig wat dingetjes die ons wel lekker lijken. Mijn vader en Alex hebben minder moeite met kiezen. Uiteindelijk genieten we allemaal van een lekkere en gezellige lunch!

Daarna vervolgen we onze weg.
De reis naar Guamal zou je (na het verlaten van Bogota) theoretisch in drie uur kunnen doen. Dat is, als er geen enkel ander verkeer op de weg zou zijn en we dus ook niet hoefde te wachten bij de tunnels, waar het eenrichtings verkeer is.
In de realiteit duurt het bijna zes uur. Er is naast het gewone drukke verkeer ook heel veel vrachtverkeer op de weg.
En wat betreft rijstijl is het niet heel anders dan de taxi's in Bogota. Deze chauffeur haalt in, zowel op rechten stukken weg, als in bochten, zonder dat hij kan zien welke tegenligger ons tegemoet komt. Dit doet hij de hele reis door. Na verloop van tijd besluit ik mijn ogen dicht te doen, mijn audioboek aan te zetten en er niet meer op te letten.
Het uitzicht is hier heel anders dan in een grote stad. Allemaal laagbouw, behalve dan dat kleine stukje als we de grote stad Villavicencio passeren.
Er wonen overal mensen, gewoon langs de kant van de weg. Bij de tunnels moeten we wachten. In de tunnel is het éénrichings verkeer en ze draaien het om, ongeveer elk half uur. Dat is uiteraard meer op gevoel. Millitairen zien er op toe dat iedereen zich aan de regels houd, en zij zijn het ook die aangeven dat nu de andere kant aan de beurt is om door de tunnel te reizen. Onderweg moeten we door twee van deze tunnels. Dit zijn letterlijk tunnels, uitgehakt in bergen. Iets wat je aan de binnenkant onmogelijk ontgaat.
Het uitzicht blijft verbluffend en de Ardennen, waar ik afgelopen zomer al van onder de indruk was, lijken er niets meer bij.

Het is al ruimschoots in de middag als we aankomen op onze bestemming. Vlak voor we Guamal bereiken, rijden we door Acacias. De geboorteplaats van Alex.
Het huis dat voor ons geregeld is, is een plaatje! En de mensen die er op ons wachten zijn erg emotioneel. Dusdanig dat ik het zelf ook bijna niet droog houd.
Lilia staat op Alex te wachten. Zijn peetmoeder, en ze grijpt hem zo stevig vast dat ik denk dat ze niet van plan is hem nog los te laten. Maar dat doet ze wel en daarna zijn Louise en ik aan de beurt.
Twee van Lilia's dochters zijn er ook, waarvan één haar kleinkinderen heeft meegenomen. Een meisje van Mesika's leeftijd loopt er rond met een klein pluizig.. hondje? Ja hondje, in een roze tasje.

Van links naar rechts: Fanny&Lilia

Ook ontmoeten we eindelijk Davids echtgenote. Na tien minuten arriveren ook Davids werkgever en zijn vrouw om ons welkom te heten. Iedereen, ook ik, krijgt een glaasje mandarijnen whiskey. En nee, dat heb ik niet opgedronken, maar wel netjes mee getoost.
Louise ligt binnen de kortste keren in het zwembad en in de avond regelt Fanny dat we allemaal nog iets te eten krijgen. Ik eet een tosti, Alex een broodje hot dog.

Voor dat alle visite weer vertrokken is, zijn Louise en ik al in bed gekropen en in slaap gevallen. Ondanks het feit dat is gebleken dat het huis niet afgesloten kan worden... Het was een lange dag...