Hij stelt haar aan ons voor. Wij vroegen ons al af waarom we haar nog niet eerder hadden ontmoet, maar hadden er niet naar gevraagd. We vermoeden dat het verleden hier nog steeds deel van het heden is. Ze waren misschien bang dat Alex problemen zou hebben met zijn vrouw. Iets wat absoluut niet het geval is.
Opvallend was dat hij zijn vrouw is komen voorstellen vlak nadat David ons gevraagd had hoe Alex nu tegen het verleden aan kijkt. Zijn vaders relatie met zijn moeder indertijd, de bittere scheiding, de problemen die er aan vooraf gingen. Of Alex en Astrid hem dat nog kwalijk nemen?
Nee dat doen ze niet.
Echt niet?
Echt niet.
En zijn vrouw? Accepteren Alex en Astrid haar?
Ja natuurlijk. Alex is dankbaar dat zijn vader de afgelopen 30 jaar een partner heeft gehad die er voor hem was. Die bij hem is gebleven door de goede en moeilijkere tijden.
De problemen tussen zijn ouders, dat zijn de problemen tussen zijn ouders. En met of zonder zijn huidige vrouw, die vroeger het kindermeisje was van Alex en Astrid (je ziet waarom ze dachten dat Alex en Astrid misschien problemen zouden hebben met haar...) zouden wat Alex betreft, de problemen er evengoed geweest zijn. Het was hoe dan ook geen gelukkig huwelijk.
Kort nadat David dit gesprek voerde met Alex, kwam Guillermo haar voorstellen.
Lucilla.
Tamales. Nou dat kennen we wel. Dat maakt Dora ook wel eens voor ons. Maar dan als avond eten. En dan eten we met zijn 2en van een tamales die zij nu per persoon voor ons mee brengt.
We doen allemaal dapper een poging om te eten. Het is heerlijk. Maar veelste veel en veelste zwaar als ontbijt. Tot mijn verbazing is mijn vader de eerste die zegt dat hij er niet meer van kan eten. En al naar een paar happen. Hij heeft buikpijn zegt hij. En nu ik wat beter op hem let ziet hij er inderdaad niet zo goed uit vandaag.
Hij zet zijn bord buiten op de grond voor de katten en gaat op bed liggen.
De katten van de beheerder komen aangesneld. Dit is echt goed eten voor hen.
Wel een klein beetje zonde van Lucilla's harde werk. Nou ja.
De katten, die Louise inmiddels allemaal een naam heeft gegeven, kunnen het zeker wel gebruiken.
Na het ontbijt komen de man van Isabel en hun twee kinderen Mercy&Sebastian even langs voor een bliksem bezoek. Lucilla gaat met hen mee terug naar huis. Nee niet met een auto maar op een scooter.
Dat zijn dus twee volwassenen en twee kinderen op één scooter.
Guillermo vertrok enige tijd later op zijn eigen motor, op zoek naar iets tegen buikpijn voor mijn vader.
Zijn buikpijn lijkt alleen maar erger te worden en hij heeft ook al de hele nacht diarree gehad zegt hij.
Guillermo komt terug met een medicijn dat hem zeker gaat helpen. We moeten die pilletjes uit Nederland, die diarree remmers van de kruidvat, niet meer gebruiken. Dat remt de diarree dan wel, maar het moet er juist uit. Als het in je darmen blijft dan krijg je heel erg buikpijn.
We zijn vandaag uitgenodigd voor een BBQ bij de familie van Leonel rond lunch tijd. Mijn vader gaat terug naar bed en hoopt dat hij zich op tijd beter voelt.
Dat blijkt niet zo te zijn en we gaan zonder hem naar de BBQ. We laten hem achter, in zijn bed, met de mobiele telefoon, zodat hij David of Guillermo kan bellen als hij iets nodig heeft.
Bij de familie van Leonel spreken gelukkig een heleboel mensen engels.
Veel van de mensen die hier aanwezig zijn hebben Tina gekend. Veel mensen hebben Engelse les van haar gehad.
De manier van BBQ-en gaat hier iets anders dan in Nederland.
In plaats van kolen gooien zie hier gewoon alles wat wil branden in een vuurtje, waarboven alles vervolgens geroosterd wordt.
Het eten is heerlijk. En veel. Uiteraard :-)
Louise sluit vandaag ook vriendschap met de dochter van Leonel. Nani. Zij is exact 1 maand jonger dan Louise.
Iedereen die we ontmoeten leeft mee met Astrid en Juan. En ze hopen allemaal dat hij spoedig herstelt en mee kan komen als Astrid afreist naar Colombia. Dat Astrid ook komt, daar twijfelen ze niet aan. Ze weten alleen niet wanneer, en de wens is dat ze met haar hele gezin zal kunnen komen.
Op een bepaald moment wil ik bij mijn vader gaan kijken. Het zit me gewoon niet lekker dat hij helemaal alleen in dat huis is, met zoveel buikpijn.
Alex en ik rijden er heen met David. Als we aankomen blijkt Guillermo daar te zijn. Slapend in de hangmat.
Hij was ook even op de BBQ geweest, maar daarna weer snel vertrokken. Nu bleek dat zodra hij hoorde dat mijn vader met nog steeds veel pijn in bed lag, hij direct naar hem toe is gegaan, en bij hem is gebleven.
Dat vond ik echt heel erg fijn.
Mijn vader heeft nog steeds buikpijn, maar wel minder. Hij kan slapen zegt hij.
We kunnen rustig terug gaan naar de feestelijkheden.
Dat doen we ook.
En zo ontmoeten we s'avonds de oudste dochter van David. Anette. Zij spreekt best aardig engels. Ik ben onder de indruk en vraag waar ze het geleerd heeft. Op school, en ze houd het bij. Ze vind het leuk om met iemand te kunnen oefenen. Zodra ze er achter komt dat ik Facebook heb, voegt ze me toe.
Ook Davids zoon is er. Nog wel, want hij is opgeroepen en vertrekt Dinsdag om voor twee jaar in het leger te gaan. Dienstplicht is hier in Colombia nog niet afgeschaft.
Het is inmiddels donker en niet lang daarna gaan we naar ons huis.
Mijn vader voelt zich iets beter, maar nog niet van harte. Hij gaat weer verder proberen te slapen.
Louise en ik kijken op de iPad een aflevering van Pretty Little Liars voor we gaan slapen. Alex komt ook mee kijken. Gezellig met zn drietjes op bed.
Als de aflevering af is gaat Alex naar zijn eigen kamer, doen wij onze slaapkamer deur weer op slot, ventilator aan, tegen de warmte en beestjes en algauw zijn we in dromenland.
En dat was het voor dag 9!
Ps. Dit zijn foto's die David maakte van het huis dat hij zelf aan het bouwen is.
Hij is er super trots op en hij wilde het ons heel graag laten zien :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.