Dag 8: Acacias

Dag 8 is een lange dag.
We zijn vroeg uit de veren en Louise verspilt geen tijd. Ze begint de dag met een duik in het zwembad.

Al gauw staat Guillermo voor de deur en maakt warme chocolademelk voor bij t ontbijt. We hebben gezorgd dat we vandaag iets van brood in huis hebben om de dag mee te starten.

Daarna zijn we al snel op weg naar Acacias, voor de feestelijkheden van een jaarlijks evenement.
We rijden vandaag met Guillermo, Davids baas en zijn vrouw.
David en zijn vrouw hebben vandaag andere verplichtingen.
Eerst rijden we naar het huis waar Guillermo verblijft als hij in Guamal is. Hij zet zijn motor weg en wacht tot zijn schoonzoon thuis is, om bij de kinderen te blijven die we in het huis voor het eerst ontmoeten. Mercy en Sebastian. Dit huis wordt gehuurd door twee van zijn dochters en schoonzoon.

Sebastian en Mercy

Huis van Isabel, Marcela, en Guillermo als hij in de stad verblijft

De afstand van Guamal naar Acasias is niet heel groot en we zijn er eigenlijk zo.



We gaan eerst naar een soort rommelmarktje, hier koopt mijn vader een hoed, en ik krijg er ook één, van Guillermo. Tegen de zon.

Draaimolen

Op feestdagen hebben ze hier duidelijk ook rommermarkt, net als bij ons, en ook hebben ze een draaimolen. Soort van. 

Louise gaat op de foto met twee soldaten. Niet mijn idee.
Ook gaan we naar de markt. Dat vond ik echt heel gaaf om te doen. Alles staat uitgestald, zoveel kleuren en geuren. De kippen lopen er los rond en er staan een paar altaartjes. Al met al een markt waar ik mijn ogen uit keek.
Als we mensen tegen komen die Guillermo kennen, en heel veel mensen kennen Guillermo, dan verteld hij direct trots dat zijn zoon na 30 jaar is thuis gekomen, waarna hij Alex voorstelt.

Na dat we de markt helemaal rond hebben gelopen gaan we met de auto weer een stukje rijden. Een heel klein stukje, want we blijven in Acacias. We gaan naar de rivier, zitten op een soort van terrasje, terwijl Louise gaat zwemmen.
Deze rivier is een populaire plaats waar veel mensen baden en verkoeling zoeken op vrije dagen.
De handige manier om het water in te gaan is natuurlijk aan de overkant, vanwaar we net vandaan kwamen. Dus Louise en Alex lopen weer terug over de brug, waar Louise het water in gaat. Daarna komt Alex bij ons op het terras zitten.

 

Terwijl Louise zich vermaakt in de rivier, vermaken wij ons op t terrasje aan de rivier. Met wat drinken erbij en ons hoofd in de schaduw houden we het hier wel een tijdje vol.
Er komt een man langs met een slang en fototoestel. Zo'n camera die direct de foto voor je uit print en mijn vader en Alex gaan met de slang op de foto :-)
Daarna loopt Alex naar de overkant met de meneer, want Louise heeft dat vanaf een afstandje gezien en geseind dat ze dat ook wil!

Als het lunch tijd is hebben we allemaal honger. Ze serveren hier sancocho. Louise kijkt er niet heel gelukkig bij, maar klaagt niet, knikt en accepteert het voorstel om hier te lunchen zonder protest.

Hier wordt de Sancocho bereid

 

Na de lunch gaan  Leonel (de baas van David) en zijn vrouw terug naar Guamal in verband met andere verplichtingen. Als we terug naar Guamal willen, dan kunnen we hem bellen en dan komt hij ons ophalen.
Guillermo besluit dat we nog tijd hebben voor we naar het grote evenement van de dag gaan (geen idee wat dat zal zijn) en dus nemen we een taxi naar een adres in Acacias. Dat blijkt het adres van Carolina te zijn, één van zijn dochters. En zo ontmoeten we haar en haar drie kinderen voor het eerst.

Carolina en haar jongste

Nicolai

Het huis van Carolina en haar gezin

Helen en Nicolai

Het is meer een bliksem bezoek, na wat drinken zitten we al snel weer in een taxi. Op weg naar...
Ja naar wat eigenlijk?
Naar stierenvechten dus. Niet dat het echt stierenvechten is, deze stieren maken geen schijn van kans.
Wat mij betreft is het stieren mishandeling. Ik heb meerdere foto's en zelfs filmpjes. Maar die ga ik verder niet plaatsen. Ik wil er verder geen aandacht aan besteden. Het was een heel nare ervaring en het eindigde met een dode stier en een huilende Louise. Ik zelf stond er ook bij te janken.

Het hele stieren gebeuren bleek het grote evenement te zijn. Dat wordt hier 1x per jaar georganiseerd en er komt veel toerisme op af. Zodra Guillermo door krijgt dat het niets voor ons is, vertrekken we weer.
Hij legt uit dat hij er zelf ook geen fan van is. Niet op deze manier in ieder geval. Een stier die een beetje moeilijk is wordt hier direct vervangen door een makke stier. Terwijl in Spanje dat juist andersom is.
Nou. Ik vind beide vormen totaal niet entertaining. Maar ik snap wel zijn punt.

We gaan terug naar Guamal. Leonel haalt ons op en we gaan een ijsje eten bij de ijssalon van zijn vrouw.

Als t ijsje op is, worden mijn vader Louise en ik naar het huis gebracht. Alex blijft daar, David komt namelijk ook net binnen en de avond is nog jong.

Voor mij niet. Ik ben op. Ik kan staand slapen, ware het niet voor die vervelende beelden van die arme stier die me aankijkt, die door mijn hoofd blijven spoken. Ik wil naar mijn bed en morgen fris en fruitig opnieuw beginnen. En dat doe ik dus ook!