Dag 3: Maloka

Dag drie begint rustig. We gaan met Guillermo en David naar het Unicentro waar we Ada ontmoeten. Zij heeft een mobiele telefoontje geregeld voor ons, waarvoor we nu een prepaid kaartje gaan halen. Dan kunnen we binnen Colombia bellen zonder dat we thuis een torenhoge rekening krijgen.
Dus op naar de telefoon winkel. Mijn vader en Guillermo gaan samen een kopje koffie drinken.
Alex en Ada gaan naar binnen, Louise, ik en David wachten buiten de winkel.
De prepaid kaart is zo geregeld en Alex komt bij ons zitten, terwijl Ada en David nog iets te regelen hebben in de winkel.
Terwijl we wachten, zittend op een soort poef, komen er twee mannen van de beveiliging aangesneld.
De ene met getrokken revolver, de andere met zijn geweer in de lucht.
Ze lopen de telefoon winkel in.
En even later lopen ze rustig weer naar buiten. Niemand, behalve wij, hebben er op of om van gekeken.
Nadat iedereen klaar is met zijn of haar zaken in het Unicentro, verlaten we het winkelcentrum en bestellen we een taxi. Dat doe je bij de hoofdingang van het winkelcentrum en daar wachten we tot we aan de beurt zijn.

Wachten op een taxi @ Unicentro

We gaan naar een museum, maar we kunnen niet met Ada's auto, want in Bogota mogen auto bezitters maar beperkt de weg op. Je mag op bepaalde dagen 24 uur de weg op en op andere dagen slechts op bepaalde uren. Wanneer jij mag rijden hangt van je kentekennummer af. Dit is tevens de manier waarop dit gecontroleerd wordt.
Dus wanneer jij met je auto op de weg bent op een moment dat je niet mag rijden, dan herkent de politie dat direct aan jouw nummerplaat en dan staat daar een fikse boete op of het kan je zelfs je auto kosten.
Dit systeem is al 13 jaar actief in Bogota en inmiddels uitgebreid naar ook andere grote steden. Het heet Pico y placa.
Dus vandaag met een taxi. Het is Maandag vandaag. Patricia gaat niet mee, zij is weer aan het werk.
We gaan met twee taxi's. Alex, Louise en ik gaan met Ada. Mijn vader rijd met David en Guillermo in een Taxi.  Guillermo is in een uitstekend humeur en kletst de chauffeur de oren van het hoofd..



Het is best een eindje rijden. En ik heb eigenlijk niet helemaal begrepen wat we nu gaan doen. Naar een technologie museum ofzo.
In ieder geval, tegen de tijd dat we arriveren hebben we honger. Het is 12.00 en we besluiten eerst wat te gaan eten.
We stappen een snackbar binnen en bestellen wat eten. Louise kipnuggets op een stokje met frietjes, de rest een hamburger met frietjes. En Guillermo komt aanzetten met avocado's die hij net buiten de snackbar bij een kraampje gekocht heeft. Een complete lunch dus.
Daarna lopen we naar het museum en kopen kaartjes. Het museum heet het Maloka Museum. Het is een interactief wetenschappelijk museum. Bezoekers zijn er interactief met allerlei onderwerpen uit de wereld van de wetenschap bezig. Er zijn negen ruimtes met allemaal verschillende onderwerpen.
Bijvoorbeeld hoe telefoonverkeer werkt, hoe 3D nou precies werkt, of hoe hersenen werken.
Wij krijgen er een Engelse gids bij en zijn een paar uur zoet.

Boven de ingang van Maloka

Voor de ingang van Maloka

Zie je me nog?

 

 

Wat voel je in de hoed?

 

In de kooi die onder stroom wordt gezet

Sterk!

In bepaalde delen van het museum is wifi, en het lukt me om Astrid in Nederland te facetimen. En zo kan Guillermo even naar haar zwaaien. Hij wordt er emotioneel van en we gaan ergens rustig zitten en wat drinken.
Er worden met hulp van de vertalingen door mijn vader een paar dingen uit het verleden besproken. Dingen die nooit zijn afgesloten of uitgesproken worden nu voor het eerst in 30 jaar aangehaald.
En zo blijven we nog zeker een uur praten in het restaurant van het museum.
Het museum gaat sluiten en we besluiten opzoek te gaan naar taxi's. Eerst naar het hotel, een cadeautje ophalen, en daarna willen we op bezoek bij Nettie, de vriendin van Alex moeder die ik direct na aankomst aan de telefoon kreeg. (zie blog v dag 1)
Onderweg naar de grote weg, waar we hopen een taxi te vinden gaan Alex&Louise nog even samen op de foto.

We hebben wederom twee taxi's nodig. De taxi's in Bogota zijn kleine gele auto's.

Taxi in Bogota

Daar passen niet veel mensen tegelijk in. Als ik vraag waarom de taxi's hier zo klein zijn, en of het niet handiger is als ze wat groter zijn legt Ada uit dat dit met veiligheid te maken heeft. Het moeten kleine autootjes zijn zodat er geen ruimte is voor een gewapende overvaller in de kofferbak, die je kan verassen als je eenmaal in de auto zit en geen kant meer op kan.
Oke dan!
Ben opeens best gelukkig met de kleine gele taxi's.
Ada, Louise en ik delen een taxi naar t hotel. Alex, David, mijn vader en Guillermo delen een andere taxi.
Wij arriveren eerder in het hotel en ik geef Ada een zakje met Nederlandse drop, stroopwafel en pepernoten.
De stroopwafel is duidelijk favoriet!
Het wachten op de rest duurt lang en dan belt David naar Ada. Ze hebben een klein ongelukje gehad. Er is een grote auto gebotst op hun kleine taxi.

Het model auto dat op de kleine taxi botste

Gezien hoe ze hier rijden verbaast me het niet echt. Dat zat er gewoon aan te komen. Gelukkig is er niets ernstigs aan de hand. Iedereen is in orde. Ze zijn overgestapt in een andere taxi en direct doorgereden naar Nettie.
Ada kijkt op de klok. Ze mag inmiddels weer rijden met haar eigen auto en we besluiten deze te gaan halen. Ook Ada woont op loopafstand van ons hotel.
We rijden naar het huis van Nettie en Marco, haar man. Ze wonen niet heel ver, maar toch duurt het even voor we het gevonden hebben.
Ook Nettie woont, zoals de meeste mensen hier, in een beveiligd en bewaakt appartementen complex.
Voor haar heb ik hagelslag, thee en tulpenbolletjes meegenomen.
Hartstikke blij is ze ermee. Ze heeft een heleboel bloemen en planten in bakken op haar balkon staan, en deze gaat ze daar zeker ook planten.
Bij Nettie en Marco is het net als thuis. Volendamse foto aan de muur en veel andere Nederlandse details.
Zo leuk omdat zo ver van huis te vinden. En het aller beste detail? Ze spreekt Nederlands ;-)
We kletsen wat af in de uren die volgen. Over Colombia, over Nederland, over het verleden en over het heden. We bekijken foto's op de iPad van vroeger, met Guillermo op een paard midden in het Guamal van vroeger. Alleen was Guillermo van mening dat hij dat niet was. Dat leidde wederom tot een discussie met David. Ja natuurlijk was hij dat wel! Ook Ada en Nettie deelden deze mening. Hihi. Het was beste een grappig tafereel.

De foto in kwestie

Om te voorkomen dat we weer met honger naar bed gaan bestellen ze pizza.
Nettie en Marco zijn allebei zulke fijne en lieve mensen. We hebben echt genoten van alle momenten die we met ze hebben kunnen delen.
Toch is het best lastig, dat Spaans praten tegen de ene persoon en dan Nederlands tegen de andere.
Met als gevolg dat Nettie tegen Ada een heel verhaal in het Nederlands afsteekt, terwijl ze in de overtuiging is dat ze dat in het Spaans deed. En Ada die maar knikt alsof ze t begrijpt ;-)

Nee. Nee hoor. Dat ben ik niet.

Nee. Echt niet dus.

Ja, ja het is wel in Guamal ja.

Pizzaaaaa

Na de pizza voelen we de vermoeidheid van wederom een lange dag en na nog een lekker kopje thee laten we twee taxi's komen en vertrekken we weer richting het hotel.
Er is veel besproken vandaag. Veel emoties, veel herinneringen, goed en minder goed zijn opgehaald.
Genoeg om over na te denken. Het voelt best goed zo. Deze reis, ja ik wist het al wel natuurlijk, maar nu wordt het bevestigd, was een goed idee.