Dag 2: Zoutkathedraal

Dag 2 begon vroeg. Na een paar uur slaap werden we wakker door veel geluiden van de straat. En dan niet door voorbij rijdend verkeer, maar door dat er gewoon feest werd gevierd op straat. Ook werd er een luide dronken meneer voor de ingang van ons hotel door de politie verwijderd.
Ik weet nog steeds niet wat er nou allemaal aan de hand was, maar ik vermoed dat een gewonnen voetbal wedstrijd de oorzaak was van alle feestvreugde.
Alex, Louise en ik fluisteren met elkaar, om mijn vader niet wakker te maken die hopelijk wel slaapt door zijn oordopjes, over onze eerste indrukken sinds onze aankomst.
We zijn er nog maar net, maar nu al vinden we alles heel bijzonder. Alex heeft inmiddels vernomen dat Guillermo vlak voor onze komst nog een bezoekje aan de cardioloog heeft gebracht; door alle opwinding over de aanstaande reünie met Alex was zijn hart een beetje van slag geraakt.
Het is heftig allemaal. Het is op dit moment drie uur snachts in Colombia en we besluiten nog maar eens ons best te gaan doen om wat meer slaap te krijgen.
Dit lukt tot een uur of vijf. Ik heb inmiddels enorme trek gekregen en kan de slaap echt niet meer vatten.
Het is licht buiten en ik doe het gordijn open om het uitzicht eens bij daglicht te bekijken.

Het uitzicht vanuit onze hotelkamer.

Rond zes uur zijn we allemaal wakker en gaan we om de beurt douchen en aankleden.
Het ontbijt is beschikbaar vanaf zes uur, dus als we allemaal klaar zijn gaan we naar beneden naar het restaurant. Om half acht zitten we aan tafel.

1e ontbijtje in Colombia. 

Bij het ontbijt kunnen we kiezen uit roer ei, broodjes, worstjes, koffie, thee en jus d'orange.

Kort na ons ontbijt komen Guillermo en David naar ons hotel. We gaan naar het winkelcentrum zeggen ze. Lopend, want het is dichtbij.

Onderaan de trap bij de ingang van het hotel lopen we Fabiola en haar man tegen het lijf. Fabiola is een zus van Guillermo, en daarmee dus een tante van Alex&Astrid.

Guillermo legt hen uit dat we net onderweg zijn naar het winkelcentrum en we worden door hen uitgenodigd voor het eten s'avonds.

Het winkelcentrum ligt heel dichtbij het hotel. We steken een grote weg over. Deze is redelijk rustig, voornamelijk omdat het zondag is. Ons hotel is gelegen in een heel goede wijk van Bogota.

Het winkelcentrum heet Unicentro en het is gigantisch! 

Unicentro

Voor je er naar binnen gaat wordt je tas op wapens gecontroleerd door de beveiliging. En bij binnenkomst wordt duidelijk dat dit een enorm luxe winkelcentrum betreft. Het heeft alles en is 24/7 geopend. Tevens vind je er een arts, een sportschool, tandarts, apotheek. Je kan het zo gek niet bedenken: Alles wat je maar in je leven nodig zou kunnen hebben, je kan het hier vinden.
Er wordt gevraagd of Louise regenlaarsjes mee heeft. Nee dat heeft ze niet.
Oke. Deze heeft ze nodig op t platteland, als we zijn Finca gaan bezoeken, aldus Guillermo.
We lopen een winkel binnen dat een soort V&D is, maar dan groter.  Op de eerste etage vinden we regenlaarzen die passen.
Er is veel halloween versiering en David zet Louise en mij Halloween hoedjes op, om er er vervolgens een foto van te maken. Zo langzamerhand komen we er achter dat David echt elk moment wil vastleggen op de foto en ook graag foto momenten creëert.

Met Halloween punt mutsen op de foto

Terwijl hij de foto neemt heeft Guillermo snel de laarsjes betaald.
Hij wilde ze graag zelf kopen voor Louise.
Beneden kopen we nog een jasje voor Louise, omdat de jas die ze mee heeft er niet heel netjes meer uit ziet en alle mensen om ons heen wel. Het jasje is voor over haar vest, voor in de namiddag en avonduren in Bogota, waar het dan echt koud kan zijn.
Bogota kent geen vier seizoenen per jaar, maar ziet alle vier seizoenen elke 24 uur voor bijkomen.

Nadat we het jasje hebben gevonden dat onze goedkeuring kan weg dragen gaan we ergens een kopje koffie en thee drinken. Louise krijgt een smoothie.

bakkie doen

Zowel David als Guillermo bieden ons hun huis aan om in te verblijven als we afreizen naar Guamal. Er is stromend water in het huis van David zegt hij. Kan makkelijk. Bovendien heeft hij twee huizen. We kunnen slapen in het 2e huis, wat hij aan het bouwen is en geen stromend water heeft, en overdag verblijven in zijn huidige huis waar hij en zijn vrouw wonen. Waar wel stromend water is. Het huis dat hij bouwt is heel stil. Daar zullen we geen last hebben van de herrie van de stad zoals in Bogota. Kunnen we lekker slapen. 

Guillermo heeft een Finca. Ja het is nog niet helemaal af, maar we kunnen er best logeren. 

Het klinkt... wel goed... denk ik? Maar ik denk toch niet dat... Uhm...

Nou ja, het lijkt al een done deal te zijn. Hmm. Zal mij benieuwen.

Er wordt ook gevraagd naar onze kinderen in Nederland. Wie er voor ze zorgt nu wij in Colombia zijn.

Guillermo geeft aan dat hij het belangrijk vind dat Louise met zusjes opgroeit. Het is belangrijk om niet alleen te zijn,zegt hij, en kinderen leren ook beter te delen. Dit zorgt voor een kleine discussie met David. Hij is van mening dat kinderen ook alleen op kunnen groeien. Dat het draait om de opvoeding die zo'n kindje dan mee krijgt. Hoewel hij het voor een kind wel goed vind dat het naast de ouders ook nog andere familie heeft. Ze kibbelen als vader en zoon en voor mij wordt op dat moment duidelijk dat ze dat ook echt zijn. 

De hele manier waarop ze met elkaar omgaan. De ergernisjes en het zorgzame naar elkaar toe.

Terwijl ik hier over nadenk en maar weer eens een brok weg slik staan Patricia en haar zoon ineens naast de tafel. Blijkbaar hebben we hier afgesproken. 

Het plan, zo blijkt, is dat we nu naar tante Inez gaan. Zij wil Alex graag zien. Dus we rekenen af, David betaald voordat wij de kans krijgen, en we vertrekken te voet naar het huis van tante Inez.

Tante Inez is ook een zus van Guillermo en ze woont bijna naast het Unicentro en dus ook op loopafstand van ons hotel.

Bij aankomst is Inez zelf nog niet thuis (ze is naar een kerkdienst volgens mij), maar David heeft een sleutel, dus we kunnen naar binnen. Ada en haar vader zijn er ook. De oudere zoon van Patricia, Miguel en zijn vriendin komen ook binnen. Hij woont inmiddels voor een jaar in Spanje. 

David maakt van de gelegenheid gebruik om een foto te maken van Alex, Louise en Guillermo samen. Ik maak deze foto gelijk ook met mijn iPhone. 

Daarna worden er nog meer foto's weg geklikt. 

Alex, Louise&Guillermo

David, Alex, Louise en Guillermo

Miguel en zijn vriendin, en David (2)

Patricia, Guillermo en David

Met zn allen :-)

Tante Inez komt thuis. Een oudere dame, en een pittige tante ;-)

Ze heeft keelontsteking zegt ze, maar dat maakt haar niet minder blij om ons te zien. 

Vandaag is de verjaardag van David 2. Hij is 15 jaar geworden. 15? Hij lijkt ouder in zijn doen en laten.

Maar hoe dan ook, het is tijd voor taart.

Er wordt en een Spaans liedje gezongen, een Engels liedje en jawel, Louise en ik zingen lang zal hij leven in het Nederlands. 

Happy Birthday David (2)! 

De taart is erg lekker en ik merk gelijk dat ik best honger heb. Het is lunch tijd.

Patricia vraagt ons of we trek hebben in kip.

Ja dat hebben we wel.

Oke, dan is het de bedoeling dat we ergens kip gaan eten. We gaan er lopend naar toe.

Voordat we gaan moeten we natuurlijk nog even met tante Inez op de foto!

Ik, Louise, Alex, Inez en mn vader :-)

De kip die we gaan eten is in een simpele eetgelegenheid. We krijgen plastic handschoenen zodat onze handen schoon blijven. Bij de kip wordt aardappel in de schil en gebakken banaan geserveerd. We krijgen allemaal een plastic bekertje en de cola die we erbij krijgen kopen we per 2,5 liter fles.

We laten het ons smaken!

Handschoentjes aan met kip eten. Anders, maar effectief! 

Volgens mij gaan ze hier maar tot 2 liter?

Na het eten krijgen we te horen dat we een stukje gaan rijden en dat het dus verstandig is om nu even een toilet op te zoeken. 

Als iedereen zover is lopen we naar de auto's van Ada en Patricia. Die staan een stuk verderop.

Nadat we ingestapt zijn gaan de auto deuren op slot en beginnen we aan de rit.

Met de auto rijden we naar de plaats Zipaquirá, dat ligt op iets langer dan een uur rijden van Bogota.

Wederom, maar nu bij daglicht, valt op hoe slecht het wegdek is. Gaten in de weg, zo nu en dan zo groot als kraters. Langs de weg zien we huisjes, kraampjes, ingangen naar wooncomplexen, afgeschermd door grote hekken, en zwaar beveiligd door bewapende wachters.

Ook rijden we regelmatig langs militairen. Allemaal met een geweer goed in het zicht. Dit geeft me niet direct een veiliger gevoel. Het is zo ongekend in Nederland, daar zou dit alles geheel niet in het straatbeeld passen.

Ja het is tegenwoordig redelijk veilig in Bogota. Niet in alle delen. En van de delen die overdag veilig zijn, zijn er een aantal die zodra het donker is ook off limits zijn. Toch voelt het de eerste dagen als een gewapende vrede.

Neemt niet weg dat Louise en ik (Alex en mijn vader zitten in de andere auto) onderweg onze ogen uit kijken. Het is zo anders, en de bergen op de achtergrond zijn zo mooi! 

In de plaats Zipaquirá ligt de beroemde Catedral de Sal, een kerk die ingericht is in een zoutmijn. De zoutkathedraal heeft geen bisschop en is daarom officieel geen kathedraal, maar wordt wel zo genoemd.

De zoutmijn is uitgehakt uit een berg.

Aan de voet van de berg parkeren we de auto. We zijn dan al hoog genoeg voor een prachtig uitzicht, maar er staat ons nog steeds een behoorlijke klim te wachten.

Het is tijd voor de klim naar boven. Bogota ligt hoog. Hoger dan Nederland, hoger dan Guamal waar David&Guillermo wonen. De lucht is er ijl en dat maakt dat happen naar adem regelmatig voorkomt evenals duizeligheid. Tot dan toe hebben we weinig last ondervonden, maar ze adviseren ons het rustig aan te doen tijdens de klim naar boven. 

Guillermo mag dan 76 jaar oud zijn, een hart conditie hebben en in het lager gelegen Guamal wonen, hij liep ons er allemaal uit! Hij stond als eerste boven, op ons te wachten! 

Boven aan gekomen werden er kaartjes gekocht voor de rondleiding in de kathedraal. Alex zorgde ervoor dat wij de kaartjes voor iedereen betaalden, door ze snel te kopen voor dat een ander de kans kreeg. 

Daarna is het wachten tot de volgende rondleiding start.

Wie de mijn binnengaat, passeert eerst 14 kapellen die de kruisweg van Jezus Christus weergeven. Uiteindelijk kom je bij een tempel die weer is opgesplitst in drie delen waarin de geboorte, het leven en de dood van Jezus worden uitgebeeld.

De zoutmijn was al in gebruik door de Muisca-indianen, nog voordat de Spanjaarden naar Zuid-Amerika kwamen.

In het begin van de twintigste eeuw werd er een kapel ingericht.

In 1950 werd een grotere kerk uitgehakt. De kerk werd in 1954 ingewijd maar om veiligheidsredenen werd deze in 1990 weer gesloten. Meteen daarna werd gestart met de bouw van het huidige complex. Deze kerk werd in 1995 ingewijd.

De Zoutkathedraal wordt algemeen beschouwd als een wereldwonder.

Zoals de naam al aangeeft, is Zoutkathedraal gemaakt uit zout.

David

Ada

ZOUT!

Nog meer zout.

Met mn vader :-)

Ada&David

Na een rondleiding van ruim anderhalf uur verlaten we de zoutkathedraal. Onze ticket geeft ook nog recht op een rondrit met een treintje door Zipaquira. Er loopt een hond langs en voor de trein terwijl hij rijd en ik houd mijn hart vast. Later vermoed ik dat de hond dit dagelijks doet. Zover hebben we al een behoorlijk aantal zwerfhonden gezien. Dat is heel normaal hier en je komt ze overal tegen. Honden worden ook gehouden als huisdieren en je herkent ze direct als ze een huisdier zijn. Goed gevoed, goed verzorgt en in Bogota dragen ze over het algemeen honden kleding...

In Bogota zijn dan wel heel veel zwerfhonden, katten komen we er de eerste dagen helemaal niet tegen. Als ik ernaar vraag hoor ik dat mensen in de stad eigenlijk geen katten houden. Dat is meer iets voor het platteland.

Na de rondrit is de temperatuur inmiddels behoorlijk gedaald. We stappen weer in de auto en rijden weer naar Bogota. We zijn heel erg moe, en het is al helemaal donker voor we de stad bereiken.
We rijden naar het appartement van Fabiola en haar man.
Daar krijgen we empanadas te eten.
Heerlijk!

Hmmmm! Lekkerrrrr

Helemaal rechts: Fabiola. Helemaal links: De echtgenoot van Fabiola

Na een paar emapanadas worden we naar huis gebracht. (eerst maakte David natuurlijk nog ff een foto!) Eigenlijk hebben we nog best trek, maar ja, dat was blijkbaar het hele avondmaal.
De grote maaltijd is hier namelijk smiddags. (dat begon een paar dagen later eindelijk door te dringen) Dat was de kip dus. S'avonds eten ze nog iets kleins. (maar wel warm)
We zijn echt helemaal kapot dus puf om nog ergens iets te eten vandaan te halen is er niet.
Louise baalt. Ze heeft nog best een lege maag. Maar ze is ook moe. Dus enigszins hongerig vallen wij rond 21.00 in slaap...